Elke dag beter!
“Als de ranglijst aangeeft dat je de beste bent, kun je je aan niemand meer optrekken of spiegelen. Daarom heb ik geleerd dingen in mijzelf te ontdekken die ik kan verbeteren. Ik moet van mezelf elke dag beter zijn dan gisteren.”
Esther Vergeer staat al tien jaar aan de rolstoeltennistop. Ze won in de loop der jaren meerdere gouden medailles op de Paralympics en zette diverse kampioenschappen op haar naam. Haar succes dankt ze aan haar doorzettingsvermogen en discipline, zegt ze. “Ik blijf gretig om elke dag iets te leren. Niet alleen op tennisgebied, maar ook als persoon. Die gretigheid zit in mij, maar mijn omgeving speelt ook een rol. Toen ik in een rolstoel terecht kwam, was dat ook voor mijn ouders en broer moeilijk. Maar ze hebben vanaf het begin gefocust op wat ik nog wél kan en mij gemotiveerd en gestimuleerd. Bij de pakken neer zitten deden we niet. Dat heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.”
Esther Vergeer (1981) kwam op haar achtste in een rolstoel terecht. Ze had een afwijking aan de bloedvaten rondom haar ruggenmerg, die al drie keer een hersenbloeding veroorzaakte. Om deze tijdbom in haar lijf onschadelijk te maken, werd ze geopereerd. Hierbij raakten de goede bloedvaten beschadigd; een dwarslaesie was het gevolg.
“Ik kwam met tennis in aanraking in het revalidatiecentrum. Als kind wil je op een speelse manier actief bezig zijn, maar tikkertje ging niet. Tennis en basketbal wél. Ik vond het leuk, mede omdat ik het in een veilige omgeving deed waar iedereen een handicap had.”
Op haar twaalfde ging Esther bij een vereniging en op haar veertiende zag de bondscoach haar spelen. Hij nodigde haar uit om te komen trainen en mee te doen aan toernooien. Esther wist toen nog niets van Paralympics of een wereldranglijst. “De omslag kwam toen ik in ’98 de US Open won. Twee jaar later waren de Paralympics en ik bedacht dat ik daar misschien wel heen kon als ik serieus ging trainen.” Ze won er goud.
Inmiddels is Esther – getuige de vele mailtjes die ze krijgt – uitgegroeid tot een voorbeeld voor velen, gehandicapt of niet. “Daar heb ik niet voor gekozen, maar ik kan dankzij die status mijn boodschap wel breder onder de aandacht brengen. Ik wil namelijk dat er meer waardering komt voor gehandicaptensport en dat gehandicapte kinderen gaan sporten. Dat is zo goed voor ze!
Daarnaast richt Esther zich met haar eigen bedrijf op sportmarketing. Ze wil de mix van sport en topsport door valide en gehandicapte sporters beter op de kaart zetten en daarmee zorgen dat de gehandicapte sporter in een beter daglicht komt te staan. Met sporten gaat ze zeker door. Volgend jaar wil ze in Londen haar 6de gouden medaille binnenslepen.